บทที่ 4 ตอนที่ 4 ให้แม่รู้ไม่ได้นะ
ตอนที่ 4 ให้แม่รู้ไม่ได้นะ
“แล้วยังไงล่ะคะ มันก็แค่นั้นเอง สมัยนี้มีใครสนใจเรื่องครั้งแรกแบบนั้นด้วยเหรอคะ คุณเองก็…นอนกับผู้หญิงมาเยอะแล้วไม่ใช่เหรอคะ”
“เธอว่ายังไงนะ แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวกับฉันนอนกับคนอื่นมาเยอะยังไง”
“ช่างมันเถอะค่ะ ฉันแค่จะบอกว่า ฉันไม่ได้ให้ความสำคัญกับครั้งแรกมากขนาดนั้น คุณไม่ต้อง....”
เธอพูดไม่ออกว่า ไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ เพราะมะนาวรู้ดีว่า คนอย่างเซย์จิเป็นคนที่เอาแต่ใจตัวเอง หยิ่งยโส และชอบดูถูกคนอื่น แม้ว่าจะนิสัยเสียแบบนั้น แต่เขาไม่เคยว่างเว้นเรื่องพวกนี้เลย ผู้หญิงที่เวียนเข้า ๆ ออก ๆ ในชีวิตเขา มีมากยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าซะอีก แค่เขาไม่ได้พามาที่นี่เท่านั้นเอง
“ฉันทำไม”
“ไม่มีอะไรค่ะ ฉันไปได้หรือยัง”
“ยังไปไม่ได้ มาตกลงกันก่อนว่า เรื่องนี้จะมีแค่เธอกับฉันเท่านั้นที่รู้”
แน่นอนว่าเธอรู้อยุ่แล้วว่า เขาจะต้องพูดแบบนี้
“ค่ะ พรุ่งนี้ฉันก็ลืมแล้ว”
“เธอว่ายังไงนะ”
“ไม่มีอะไรค่ะ ฉันบอกว่าเข้าใจที่คุณพุดทุกอย่างแล้วค่ะ”
“ให้มันไม่มีจริง ๆ เถอะ เอาเลขบัญชีของเธอมาสิ”
มะนาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ไม่คิดว่าเซย์จิ นอกจากจะเป็นคนที่ก้าวร้าว ไม่เกรงใจใคร เย็นชาหัวดื้อ เอาแต่ใจตัวเอง แต่ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่ดูถูกคนอื่นแบบนี้ด้วย
“เอาไปทำไมคะ”
“ค่าเสียเวลาไงล่ะ แล้วก็... เมื่อคืนนี้ เธอทำได้ถูกใจฉันมาก แทนคำขอบใจ เอามาสิ”
แค่เขาพูดจบ อารมณ์โกรธของเธอก็พุ่งสูงจนแทบอยากจะลุกไปตบเขาให้หมอบคาเท้าจริง ๆ
“นี่คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร ฉันไม่ใช่...ผู้หญิงแบบนั้นนะ”
“หรือว่าเธออยากจะให้ฉันฟรี ๆ ล่ะ อย่ามาเล่นตัว กดเบอร์บัญชีเธอมา ฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร”
เขายื่นมือถือให้เธอ มะนาวทั้งโกรธและอาย ที่ถูกเขาขย้ำมาทั้งคืน ตื่นมายังถูกเขาเหยียดหยามแบบนี้อีก
“ถ้าเธอไม่เอา งั้นฉันจะเอาเงินไปให้น้ารำพึงด้วยตัวเอง”
“อย่านะ! ให้แม่รู้ไม่ได้นะ”
เมื่อเห็นสีหน้าตกใจสุดขีดของเธอ เซย์จิก็ยิ้มมุมปากออกมา และหรี่ตามองคนร่างเล็ก ที่ยังนอนกกผ้าห่มของเขาอยู่บนเตียง เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ถึงได้สังเกตเห็นว่า ผิวหน้าของมะนาวทั้งขาว เนียนเหมือนผิวเด็ก โดยเฉพาะแก้มป่อง ๆ ปากแดงจัดเหมือนผลเชอร์รี่ ที่เขาจูบมาทั้งคืนอย่างลืมตัว ตาของเธอกลมโต และแอบดื้อนิด ๆ ซึ่งปกติเขาไม่ค่อยได้สังเกตเห็น เพราะเธอสวมแว่นตาเกือบตลอดเวลา
“งั้นก็อย่าเรื่องมาก บอกเบอร์โทรเธอมาด้วย เอาไว้ติดต่อกัน”
“ไม่ต้องก็ได้…”
“เรื่องมากกว่าที่คิด น่ารำคาญ! ไม่คุยกับเธอแล้ว ฉันไปหาน้ารำพึงดีกว่า บอกเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ด้วย จะได้เคลียร์ให้จบ ๆ”
“ไม่นะคะ ไม่เอา ได้โปรดเถอะค่ะ!”
มะนาวลืมตัวและรีบลุกขึ้นมาคว้าตัวเซย์จิ เธอลืมไปแล้วว่าตัวเองไม่มีเสื้อผ้าสวมทับเอาไว้เลยสักชิ้น ตอนนี้ยังวิ่งออกมาคว้าตัวเขา จะรีบดึงผ้ามาคลุมก็ไม่ทันแล้ว แค่เซย์จิเห็นเธอ ก็เริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาอีกครั้ง
“นี่เธอคิดจะยั่วฉันอีกแล้วเหรอ ถึงตอนนี้ฤทธิ์ยาจะหมดแล้ว แต่ว่าฉันยังไม่เบื่อที่จะทำหรอกนะ ยังไงก็ต้องซื้อยาคุมฉุกเฉินกินอยู่แล้ว ทำอีกสักรอบก็ไม่เป็นไร”
“ไม่…อย่านะคะคุณเซย์”
“มะนาว… อย่าปากแข็งสิ มาสนุกด้วยกันเถอะน่า”
เขากระซิบเสียงกระเส่า เมื่อค่อย ๆ เลื่อนลงมาจูบซอกคอของเธอ ซึ่งตอนนี้เต็มไปด้วยรอยคิสมาร์คที่เขาทิ้งเอาไว้ เพียงถูกสัมผัสจากปากเขา มะนาวก็ต้านทานไม่ไหว เมื่อเซย์จิผลักเธอลงไปที่เตียงอีกครั้ง
“ฉันเตือนเธอไว้ก่อนนะมะนาว หลังจากนี้ไปห้ามไปมีคนอื่น ถ้าฉันไม่อนุญาต ตอนนี้ฉันต้องการให้เธอเป็นผู้หญิงของฉันคนเดียว เข้าใจมั้ย”
“ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็น อื้อ!!”
มะนาวดื้อกับเขา ดังนั้นเซย์จิที่ไม่ชอบถูกขัดใจ จึงลงโทษเธอต่อจนสาสม ไม่ถามสักคำว่าเธอพร้อมหรือเปล่า ทั้ง ๆ ที่พึ่งจะผ่านคืนแรกมาอย่างหนักหน่วง เวลาล่วงเลยไปเกือบเที่ยงวัน เขาถึงยอมปล่อยเธอให้กลับมาที่ห้องชั้นล่าง เพราะเขาหลับสนิทไปอีกครั้ง เธอจึงรีบย่องกลับออกมาจากห้องนอน
ห้องพักของมะนาว
เมื่อเธอพาร่างที่แทบจะเดินไม่ไหวกลับมาที่ห้อง ก็เจอกับแม่ที่พึ่งจะเอาของมาเก็บพอดี
“อ้าวมะนาว ออกไปไหนมาแต่เช้าล่ะ แม่เอาชุดนักศึกษาของแกมาให้ อย่าลืมรีดด้วยล่ะ”
“แม่คะ วันนี้หนูขอกลับไปที่หอเลยนะ”
“มีอะไรหรือเปล่า นี่พึ่งมาได้วันเดียวเองนะ ไหนแกบอกว่าอยากมาช่วยงานแม่ไม่ใช่เหรอ”
“คือว่าเพื่อนพึ่งจะโทรมาบอกว่า เดือนหน้าจะมีสอบ ก็เลย…”
“ไปอยู่หอก็ดีนะ ที่นั่นก็ปลอดภัยเพราะเป็นหอพักหญิง กลับไปเถอะ จะไปเลยเหรอ”
“ว่าจะไปเย็นนี้เลยค่ะ”
“อืม งั้นก็รีบเก็บของเถอะ เดี๋ยวกินข้าวแล้วแม่จะพาออกไปเรียกรถให้มารับ”
“ค่ะแม่”
เมื่อแม่เธอออกไปแล้ว มะนาวก็ล้มตัวลงและร้องไห้ทันที เธอเรียนอย่างหนักเพื่อตั้งใจสอบเข้าคณะนิติศาสตร์ หวังอยากจะไปสอบทนาย และพาแม่ออกไปอยู่ด้วยกัน เธอรู้สึกว่าอาชีพที่ใฝ่ฝันนี้ มีเกียรติและศักดิ์ศรีแล้วยังได้ช่วยเหลือคน แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้ เธอจะเป็นคนทำลายศักดิ์ศรีของตัวเอง ที่ภาคภูมิใจนั้นด้วยตัวเอง
“เตรียมไปหมดแล้วใช่มั้ย”
“ค่ะแม่ ไปก่อนนะคะ”
มะนาวกำลังจะเดินออกไปเรียกรถ เพื่อจะกลับหอพัก แต่โชคไม่ดี เพราะเซย์จิเดินลงมาพอดี
“นั่นเตรียมเก็บของจะไปไหนกันเหรอครับ… น้ารำพึง”
